Het leren accepteren van mijn rugklachten, de gevolgen die dit had op werk en werkrelaties, de moeiten en zorgen die niet aan mij voorbij zijn gegaan, hebben mij mede gevormd tot een met mensen bewogen pastor. Met invoelende vermogens, met het lef en gevoel van timing om te confronteren als dit nodig is, met volharding in het pastorale werk en zoals vaak gezegd wordt: met vermogen om te kunnen luisteren. Dit alles vind ik essentieel in het pastorale gesprek.